کلبه عشاق

تو كجايي سهراب؟!
آب را گل كردند .... چشم ها را بستند
و چه با دل كردند!
و اي سهراب كجايي آخر؟
زخمها بر دل عاشق كردند، خون به چشمان شقايق كردند
... كجايي آخر؟ كه همين نزديكي عشق را دار زدند
همه جا سايه ديوار زدند...
صبركن ...! قايقت جا دارد؟
من هم ميخواهم دور شوم از اين خاك غريب
تو كجايي آخر؟

یادم می آید گفته بودی :
ساده و کوتاه نویسی را دوست داری
ساده و کوتاه
فقط دو کلمه : برگـرد... دلتنـگم.....!

آنروز تازه فهمیدم در چه بلندایی آشیانه داشتم، وقتی از چشمهایت افتادم 

 هنوز دست وپای دلم درد می کند ، 

 چقدر شکستن سخت است وقتی تو داری نگاه می کنی.

دختره از پسره پرسید من خوشگلم؟ گفت: نه…..گفت دوستم داری؟….گفت:نوچ…..گفت:اگه بمیرم برام گریه می كنی؟؟؟…..گفت:اصلا….دختره چشماش پر از اشك شد….هیچی نگفت….پسره بغلش كرد و گفت:تو خوشگل نیستی زیباترین هستی….تو رو دوست ندارم چون عاشقتم….اگه تو بمیری برات گریه نمیكنم چون من هم می میرم…..

من کزین فاصله غارت شده ی چشم تو ام

چون به دیدار تو افتد سرو کارم چه کنم

یک به یک با مژه هایت دل من مشغول است

میله های قفسم را نشمارم چه کنم . . . ؟

به اندازه یک نگاه...

به اندازه یک لبخند...

تا به یاد داشته باشیم که روزی عاشق هم بودیم...

قلب خانه ای است با دو اتاق خواب در یکی رنج ودر دیگری شادی.

نباید زیاد بلند خندید وگرنه رنج در اتاق دیگری بیدار می شود.